ในวังมังกร

อาจจะเป็นคนที่มีคุณลักษณะอย่างสัตว์ หรือเป็นภูติที่แสดงคุณลักษณะอย่างคน ตัวละครของคาวาคามิอาจเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาได้ตามใจชอบ บางครั้งสลับไปมา บางครั้งเป็นการถาวร บางรายทำตามวิถีทางที่ปฏิบัติต่อกันมายาวนาน โอบรับความรับผิดชอบในหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตประจำวันของโลกนี้ บางรายบอกเล่าเรื่องราวของตนเองและผู้ใกล้ชิด เครือญาติที่สืบสายเลือดต่อกันมานานนับศตวรรษ อายุขัยที่ยืนยาวนำพามาด้วยมวลหมู่อารมณ์ความรู้สึกท่วมท้น เวลาที่ยืดยาวผิดธรรมดาเปิดไปสู่โลกที่คลุมเครือชวนสับสน ให้เกิดมหัศจรรย์ใจเมื่อเรื่องราวพิสดารพันลึกทั้งแปดนั้นด้วยกลิ่นอายแล้วก็ล้วนเต็มไปด้วยความเป็นเรื่องของทุกวัน เป็นพิเศษด้วยอารมณ์ด้านลบที่ปรากฏอยู่อย่างชวนตะหนกในหลายเรื่อง

[…] It seems like a stable reality, but maybe if you adjusted your perspective just a little, it could become a completely different world. […]
The Wavering World and Wavering Boundaries of Reality and Fantasy: Discussing the novel Kazahana with translators of Japanese literature

ผลงานลำดับที่ 10 ของคาวาคามิ ฮิโรมิ (Hiromi Kawakami) ที่แสดงให้เห็นความช่ำชองในอาณาบริเวณที่กว้างขวาง เป็นรวมเรื่องสั้นจำนวนแปดเรื่องที่มีองค์ประกอบของความมหัศจรรย์เป็นส่วนสำคัญ ผสมปนเปไปกับเรื่องราวที่เรียกได้ว่าเป็นเรื่องชีวิตประจำวัน ที่ในบางครั้งให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านเรื่องราวจากตำนานปรัมปราหรือนิทานจากสมัยโบราณอย่างในเรื่องเหยียบงู หรือบันทึกฝันในคืนแสนสั้น ในขณะที่เรียงร้อยเรื่องสาระพันรอบตัวไปพร้อมกันอย่างที่ปรากฏมาแล้วในเรื่องStrange Weather in Tokyo ผลงานชิ้นนี้จึงเป็นเหมือนส่วนผสมระหว่างงานเขียนที่อิงตำนานมหัศจรรย์กับงานเขียนเรื่องราวของทุกวัน ที่มีบทบรรยายถึงความสัมพันธ์และอาหารอย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้เขียน ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 2002 ในชื่อ Ryūgū ก่อนจะได้รับการแปลและตีพิมพ์ในภาษาอังกฤษในปี 2023 ในชื่อ Dragon Palace

รูปร่าง มุมมอง และกาลเวลา

อย่างที่เคยแสดงให้เห็นมาแล้วใน บันทึกฝันในคืนแสนสั้น เรื่องราวที่คาวาคามิเล่าถึงในผลงานระยะแรกเริ่มมักเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนรูปร่างที่เกิดขึ้นราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติ นอกจากคุณสมบัติเช่นนี้จะทำให้เกิดความพร่าเลือนในพรมแดนระหว่างความเป็นจริงกับความมหัศจรรย์แล้ว ใน Dragon Palace นี้ปรากฏการณ์ที่ว่ายังมีผลไปถึงเส้นแบ่งที่พร่าเลือนในตัวตนของ “ฉัน” ที่เป็นจุดถ่ายทอดเรื่องราวไปเสียด้วย ทำให้ตระหนักอย่างไม่ทันตั้งตัวในหลายครั้งว่า ตัวตนของผู้เล่านั้นเอาเข้าจริงก็ไม่ได้มีความแน่นอนตั้งแต่แรก

ในขณะที่การเปลี่ยนรูปร่างนั้นอาจเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมดา เมื่อเส้นแบ่งของตัว “ฉัน” ที่บอกเล่าเรื่องราวกลับเคลื่อนไหวอยู่เสมอ สิ่งที่ทำให้การเปลี่ยนรูปร่างนั้นประทับปรากฏขึ้นในสำนึกของผู้อ่านจึงกลายเป็นการรับรู้ของตัวผู้เล่าที่ถ่ายทอดเรื่องราวมาสู่ผู้อ่านอีกต่อ ทำให้เมื่อไรที่ผู้เล่าหรือ “ฉัน” ขยับเปลี่ยนแง่มุมการรับรู้เพียงนิด เรื่องราวที่เกิดขึ้นตามต่อมาก็พลันเปลี่ยนรูปแปลงร่างตามแง่มุมที่ขยับไปนั้นอย่างลึกล้ำ

[…] Yet come to think of it, there was something octopus-like about the man’s face. And the way his soft, malleable body was constantly changing shape made me feel that, yes, he just might be the real deal. As he talked, the tips of his arms and legs changed, sprouting small suckers and turning transparent—now they truly resembled the legs of an octopus.

ตัวละครที่พูดคุยอยู่เรื่อยมาตลอดเวลานั้นพลันกลายเป็นตัวตนที่เป็นร่างจำแลงของปลาหมึกยักษ์ หรือเป็นปลาหมึกยักษ์ในร่างมนุษย์ที่คงคุณลักษณะบางประการตอนเป็นสัตว์เอาไว้ ไปเสียได้โดยการเคลื่อนที่ของการรับรู้ในตัวผู้เล่าเพียงนิดเดียว เรื่องจะยิ่งชวนโกลาหลไปกันใหญ่เมื่อในหลายเรื่องของ Dragon Palace มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ตัวของผู้เล่าเรื่องเสียเอง ทำให้ความเป็นไปที่เกิดขึ้นกับตัวละครของเรื่องราวนั้นขึ้นอยู่กับความไม่แน่นอนของสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ความไม่แน่นอนของตัวตนที่ปรากฏในผลงานของคาวาคามินี้ในแง่หนึ่งจึงเป็นปฏิกิริยาต่อแนวคิดที่ให้ตัวของ “ฉัน” เป็นซับเจคที่มีคุณสมบัติตายตัวและเป็นศูนย์กลางที่ไม่เปลี่ยนแปลง

ในบางเรื่องสั้นอย่าง “Mole” การเขียนให้ตัวตนของผู้เล่าเรื่องมีความคืบเคลื่อนได้กลายเป็นกลวิธีที่ทำให้เรื่องราวมีจุดโดดเด่นอย่างชวนให้สงสัย ให้ภาพพจน์ที่ตอบสนองต่อการตีความที่หลากหลาย เนื่องจากตัวตนที่สั่นไหวชวนให้พิศวงของผู้เล่าเรื่อง การอ่านเรื่องจึงมีค่าเท่ากับการให้นิยามความหมายอยู่ตลอดเวลา ผู้อ่านจึงได้สวมบทบาทเหมือนเป็นเครื่องฉายภาพไปโดยปริยาย ขณะที่ผู้เขียนนั้นก็คอยป้อนถ้อยคำสะกิดความนึกคิดให้เกิดการสร้างภาพพจน์อย่างสม่ำเสมอ

On cloudy days, or if it’s raining, no light enters. When it snows, which is rare, an almost imperceptible whiteness filters through, even before daybreak.

กระบวนการส่งต่อเป็นทอดกลายเป็นการแสดงออกถึงพลังของการเล่าเรื่องที่เอ่อล้นด้วยภาพพจน์ ฟุ้งฝันและซับซ้อนชวนให้นึกถึงตำนานปรัมปราหรือนิทานโบราณ โดยเมื่อเราคำนึงถึงรากฐานจาก Speculative Science Fiction ของคาวาคามิแล้ว ภาพทิวทัศน์ที่ได้จากคำบรรยายเหล่านั้นจึงยิ่งชวนให้นึกไปถึงความห่างไกลทางช่วงเวลาและความพิสดารของเรื่องราวที่เกิดขึ้น เกิดคำถามอย่าง “เรื่องนี้เกิดขึ้นในยุคสมัยไหน?” หรือ “เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว?” ไปจนถึง “เรื่องไหนเกิดขึ้นก่อนหลังกันแน่?” เรื่องราวใน Dragon Palace เต็มไปด้วยบทบรรยายที่เอื้อต่อความสงสัยในทำนองนี้สมกับชื่อของผลงาน

โฉมหน้าที่หวนกลับสู่ทะเล

ในความไม่แน่นอนของตัวตนผู้เล่าเรื่องนั้น ดูเหมือนตัวละครใน Dragon Palace มักจะอยู่ในรูปโฉมของสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ การกระทำที่แสดงออกจึงมักเกินจากครรลองความเป็นปกติแบบมนุษย์ไปมาก ในทางกลับกัน การกระทำที่ตัวละครอื่นมีต่อตัวตนที่มีรูปโฉมเกินมนุษย์นั้นก็ยากที่จะเรียกว่าปกติได้เสมอไปเช่นเดียวกัน สิ่งที่ตัวผู้เล่าในเรื่อง “Sea Horse” เป็นฝ่ายรับการกระทำนั้นเมื่อพยายามหนีกลับสู่ทะเลนั้นก็ให้ภาพที่สะเทือนจิตใจอย่างไม่ทันให้เตรียมใจ

This new man gave off the fragrance of incense. His skin was very fair. I immediately tried to return to the sea, but to no avail. He placed a metal ring around my neck and linked it to a long chain bolted to a stake. I could move only as far as the chain allowed, which meant I couldn’t leave the room.

ความรุนแรงที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนั้นเรียกร้องการให้ที่มาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนผู้ที่จะเป็นฝ่ายคอยให้คำตอบนั้นก็มักจะเป็นฝ่ายของผู้ถูกกระทำเสียเอง และเมื่อตัวตนที่คืบเคลื่อนสั่นไหวนั้นไม่ได้หยุดอยู่ที่ความเป็นมนุษย์ ความนึกคิดจึงประหวัดไปถึงคุณสมบัติความไม่ใช่มนุษย์ที่ฝังอยู่ในตัวตนเองอย่างช่วยไม่ได้

Was it something in me—that part of me that humans lacked, perhaps—that made my husbands behave in such a way? After climbing up on land, I tried so hard for so many years to fit in with my husbands, with people in general. Yet, in the end, I failed.

ความสัมพันธ์ระหว่างสามีกับภรรยาที่ร้าวฉานได้เปลี่ยนไปเป็นการมุ่งร้ายทั้งทางตรงและทางอ้อมโดยไม่ปิดบัง การแยกทางมุ่งหน้ากลับสู่ท้องทะเลของตัวเอกกลับนำพาตัวตนมาสู่การประกาศความรุนแรงที่ฝ่ายหญิงต้องแบกรับในกระบวนการนั้น

Once he had climaxed inside me, though, this one briskly crammed me in a box, deaf to my groans. I’ll show you what real suffering is, he muttered as he jammed me further in.

และเมื่อถึงคราวได้หวนกลับไปภายใต้รูปโฉมดั้งเดิมก่อนที่จะพ่ายต่อความเย้ายวนบนฝั่งของความสัมพันธ์ ก็เป็นการมุ่งหน้าที่ไม่มีหนทางให้ย้อนกลับ

I look back, but the waves block my view. […]

เรื่องราวจึงจบลงด้วยความไม่แน่นอนและความหวัง เป็นเรื่องราวของชีวิตที่เปิดไปสู่วันใหม่ในแต่ละวัน ผ่านความคาดเดาไม่ได้ด้วยความคาดหวังถึงบางสิ่งที่ส่องประกายอยู่เบื้องหน้า ในเรื่องราวทั้งแปดที่อุดมไปด้วยความแปลกประหลาดพิสดารและอารมณ์ความรู้สึกที่เป็นส่วนตัว Dragon Palace ได้แสดงให้เห็นความลุ่มลึกและความช่ำชองในอาณาบริเวณที่กว้างขวางของผู้เขียน ก่อนที่ผลงานชิ้นอื่นๆ ต่อมาจะเป็นผลงานในเชิงสมจริงและโรแมนซ์ที่อวลกลิ่นไอวรรณคดี ให้ติดตามกันต่อไป